Αγαπημένοι μου καλησπέρα σας,
Και λέγοντας αγαπημένοι μου δεν είμαι σίγουρη σε ποιόν ακριβώς απευθύνομαι, μάλιστα για να είμαι ειλικρινής δεν έχω ιδέα αν κανείς ποτέ πρόκειται να διαβάσει αυτό το μπλόγκ ή εάν μετά από λίγο καιρό θα με έχω βαρεθεί ακόμη κι εγώ. Παρόλα αυτά, νομίζω ότι είναι πρέπον, έστω για το τυπικό, σε αυτή την πρώτη μου ανάρτηση να αυτοσυστηθώ και να σας πω δυο πράγματα για εμένα, έτσι για να έχετε μια ιδέα ποιας τρελής τις σκέψεις διαβάζετε.
Εγώ λοιπόν αγαπημένοι μου, είμαι η Μαρία. Και επειδή ίσως αυτό ήταν αρκετά προβλέψιμο, συνεχίζω λέγοντάς σας ότι είμαι 19 χρονών και σπουδάζω στο τμήμα Διοικητικής Επιστήμης και Τεχνολογίας της ΑΣΟΕΕ. Αν λοιπόν αγαπημένε μου αναγνώστη διαβάζοντας τις δύο παραπάνω καθόλα βαρετές προτάσεις για εμένα, βρήκες το κουράγιο και την τόλμη να προχωρήσεις παρακάτω για να μάθεις περισσότερα πράγματα για τη ζωή μου, ελπίζω στη συνέχεια να σε δικαιώσω για την επιλογή σου και να μην σε κάνω να παρατήσεις την ανάρτησή μου το επόμενο λεπτό.
Σαν άνθρωπος είμαι αρκετά ανοιχτή, τρελή κι ονειροπόλα. Από μικρό παιδάκι μου άρεσε να σχεδιάζω το μέλλον και να προσπαθώ να προσαρμόσω το παρόν στα σχέδιά μου αυτά χωρίς να βάζω φραγμούς και όρια. Η αλήθεια είναι πως τις περισσότερες φορές απογοητευόμουν αλλά δεν βαριέσαι, έτσι είναι ζωή, νομίζω. Ανατρέχοντας στο παρελθόν μου θυμάμαι τον μπαμπά μου να με ενθαρρύνει να είμαι πάντα δοτική στη ζωή, λέγοντας μου πως το γεγονός ότι πολλοί άνθρωποι είναι κακοί και σκέφτονται πονηρά δεν σημαίνει ότι πρέπει κι εμείς να ακολουθούμε το παράδειγμά τους. "Εμπιστεύσου τους ανθρώπους για να σε εμπιστευθούν κι αυτοί" μου έλεγε και φαίνεται πως είχε δίκιο.
Το γράψιμο σαν τρόπος έκφρασης, έχω την αίσθηση πως υπήρχε στη ζωή μου από πάντα. Στο δημοτικό, η έκθεση ήταν σαφώς το αγαπημένο μου μάθημα ενώ η δασκάλα μου στην ΣΤ' μου επέβαλλε να γράφω εκθέσεις πάνω από τρείς σελίδες. Φυσικά αποτύγχανα πάντα. Δεν είμαι άνθρωπος των τύπων αγαπημένοι μου, είμαι άνθρωπος των άκρων. Δεν ξέρω αν αυτή μου η προσπάθεια να δημοσιοποιήσω τις σκέψεις μου πρόκειται να πετύχει, κάτι τέτοιο είναι αλήθεια πως δεν το έχω δοκιμάσει μιας και πάντα έγραφα για μένα κι όχι για τους άλλους, θα προσπαθήσω παρόλα αυτά πολύ σκληρά να μην σας απογοητεύσω βάζοντας μέσα στις αναρτήσεις μου όσο από το "εγώ" μου μπορώ να εξωτερικεύσω.
Αγαπημένοι μου, είμαι η Μαρία και αυτό είναι το ιστολόγιό μου, δεν έχω πρόγραμμα που να λέει ότι θα γράφω εδώ κάθε Δευτέρα και Τετάρτη ούτε οτιδήποτε αντίστοιχο, θα γράφω εδώ κάθε φορά που θα έχω κάτι να πω, είτε αυτό είναι σημαντικό είτε όχι. Μέχρι την επόμενη ανάρτησή μου ελπίζω να είστε όλοι καλά και να χαμογελάτε.
Σας φιλώ γλυκά.
Και λέγοντας αγαπημένοι μου δεν είμαι σίγουρη σε ποιόν ακριβώς απευθύνομαι, μάλιστα για να είμαι ειλικρινής δεν έχω ιδέα αν κανείς ποτέ πρόκειται να διαβάσει αυτό το μπλόγκ ή εάν μετά από λίγο καιρό θα με έχω βαρεθεί ακόμη κι εγώ. Παρόλα αυτά, νομίζω ότι είναι πρέπον, έστω για το τυπικό, σε αυτή την πρώτη μου ανάρτηση να αυτοσυστηθώ και να σας πω δυο πράγματα για εμένα, έτσι για να έχετε μια ιδέα ποιας τρελής τις σκέψεις διαβάζετε.
Εγώ λοιπόν αγαπημένοι μου, είμαι η Μαρία. Και επειδή ίσως αυτό ήταν αρκετά προβλέψιμο, συνεχίζω λέγοντάς σας ότι είμαι 19 χρονών και σπουδάζω στο τμήμα Διοικητικής Επιστήμης και Τεχνολογίας της ΑΣΟΕΕ. Αν λοιπόν αγαπημένε μου αναγνώστη διαβάζοντας τις δύο παραπάνω καθόλα βαρετές προτάσεις για εμένα, βρήκες το κουράγιο και την τόλμη να προχωρήσεις παρακάτω για να μάθεις περισσότερα πράγματα για τη ζωή μου, ελπίζω στη συνέχεια να σε δικαιώσω για την επιλογή σου και να μην σε κάνω να παρατήσεις την ανάρτησή μου το επόμενο λεπτό.
Σαν άνθρωπος είμαι αρκετά ανοιχτή, τρελή κι ονειροπόλα. Από μικρό παιδάκι μου άρεσε να σχεδιάζω το μέλλον και να προσπαθώ να προσαρμόσω το παρόν στα σχέδιά μου αυτά χωρίς να βάζω φραγμούς και όρια. Η αλήθεια είναι πως τις περισσότερες φορές απογοητευόμουν αλλά δεν βαριέσαι, έτσι είναι ζωή, νομίζω. Ανατρέχοντας στο παρελθόν μου θυμάμαι τον μπαμπά μου να με ενθαρρύνει να είμαι πάντα δοτική στη ζωή, λέγοντας μου πως το γεγονός ότι πολλοί άνθρωποι είναι κακοί και σκέφτονται πονηρά δεν σημαίνει ότι πρέπει κι εμείς να ακολουθούμε το παράδειγμά τους. "Εμπιστεύσου τους ανθρώπους για να σε εμπιστευθούν κι αυτοί" μου έλεγε και φαίνεται πως είχε δίκιο.
Το γράψιμο σαν τρόπος έκφρασης, έχω την αίσθηση πως υπήρχε στη ζωή μου από πάντα. Στο δημοτικό, η έκθεση ήταν σαφώς το αγαπημένο μου μάθημα ενώ η δασκάλα μου στην ΣΤ' μου επέβαλλε να γράφω εκθέσεις πάνω από τρείς σελίδες. Φυσικά αποτύγχανα πάντα. Δεν είμαι άνθρωπος των τύπων αγαπημένοι μου, είμαι άνθρωπος των άκρων. Δεν ξέρω αν αυτή μου η προσπάθεια να δημοσιοποιήσω τις σκέψεις μου πρόκειται να πετύχει, κάτι τέτοιο είναι αλήθεια πως δεν το έχω δοκιμάσει μιας και πάντα έγραφα για μένα κι όχι για τους άλλους, θα προσπαθήσω παρόλα αυτά πολύ σκληρά να μην σας απογοητεύσω βάζοντας μέσα στις αναρτήσεις μου όσο από το "εγώ" μου μπορώ να εξωτερικεύσω.
Αγαπημένοι μου, είμαι η Μαρία και αυτό είναι το ιστολόγιό μου, δεν έχω πρόγραμμα που να λέει ότι θα γράφω εδώ κάθε Δευτέρα και Τετάρτη ούτε οτιδήποτε αντίστοιχο, θα γράφω εδώ κάθε φορά που θα έχω κάτι να πω, είτε αυτό είναι σημαντικό είτε όχι. Μέχρι την επόμενη ανάρτησή μου ελπίζω να είστε όλοι καλά και να χαμογελάτε.
Σας φιλώ γλυκά.
