ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΒΗΜΑ

Αγαπημένοι μου,

    Πόσες φορές δεν έχετε σκεφτεί ότι όλα θα ήταν πολύ πιο απλά και ξεκούραστα αν οι άλλοι καταλάβαιναν μονομιάς τι σκέφτεστε χωρίς καν να χρειαστεί να ανοίξετε το στόμα σας; Πόσα προβλήματα θα είχαν λυθεί, πόσες παρεξηγήσεις θα είχαν αποτραπεί και το χειρότερο πόσες ευκαιρίες θα είχαν εκμεταλλευτεί αν την στιγμή που αποφασίζατε να δειλιάσετε και να μην μιλήσετε στον άλλο για αυτά που νιώθετε, αυτός είχε ήδη καταλάβει περί τίνος πρόκειται;  Αγαπημένοι μου για αυτήν μας την «μοντέρνα» στάση να μην μιλάμε και να μην ανοιγόμαστε ακόμη και στους πιο κοντινούς μας ανθρώπους θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε ότι φταίει η εποχή, όμως πολύ περισσότερο φταίει η αντίληψη ότι κανείς δεν είναι διαθέσιμος να μας ακούσει πόσο μάλλον να μας καταλάβει, όταν τα δικά του θέλω δεν συμβαδίζουν με τα δικά μας.

    Αγαπημένοι μου σε αυτή την κατηγορία ανθρώπων που δύσκολα ανοίγονται ανήκω κι εγώ καθώς όπως και η πλειοψηφία των ανθρώπων φοβάμαι κι εγώ να μιλήσω και να εκφράσω τα συναισθήματά μου, φοβάμαι την απόρριψη, την μοναξιά, την μη αποδοχή. Ξέρω ότι αυτό δεν είναι καλό και την έχω πατήσει ουκ ολίγες φορές ωστόσο, η συνήθεια αυτή να μην ανοίγεσαι γίνεται από κάποιο σημείο και μετά τρόπος ζωής. Κανείς δεν ξέρει τι μας ώθησε στο να κρατάμε αυτή τη στάση ίσως η ανασφάλειά μας ότι κανείς δεν είναι πραγματικά πρόθυμος να νοιαστεί και για τα δικά μας προβλήματα, τις δικές μας έγνοιες, τους δικούς μας φόβους.

    Και πέρα από όλα αυτά, ποιος από εμάς τους ανασφαλείς έχει στα αλήθεια το κουράγιο και την ψυχική δύναμη να μιλήσει ανοιχτά για τα συναισθήματά του, χωρίς να φοβάται ότι θα πληγωθεί από μια ενδεχόμενη απόρριψη; Πόσες φορές δεν σας έχει τύχει να χάσετε από την ζωή σας έναν άνθρωπο απλώς επειδή δειλιάσατε να του δείξετε πόσο σημαντική θέση κατέχει στην καρδία σας και πόσο άδεια θα είναι η ζωή σας χωρίς την παρουσία του; Σε εμένα αγαπημένοι μου συμβαίνει συνέχεια. Και κάθε φορά αναρωτιέμαι σαν χαζή τι έχει φταίξει ενώ η απάντηση είναι μία, πάντα φοβάμαι να κάνω το πρώτο βήμα, αυτό το καθοριστικό βηματάκι που αν είχε γίνει ίσως τώρα όλα να ήταν διαφορετικά.

    Κι αυτό το «ίσως» είναι που δεν αντέχω, δεν μπορώ να επωμιστώ στ’ αλήθεια το βάρος του μιας και γνωρίζω ότι αν είχα αποφασίσει να μιλήσω, τότε μπορεί και η τροπή των πραγμάτων να ήταν διαφορετική. Είναι βαρύ το φορτίο της απόφασης αγαπημένοι μου και αυτός που το σηκώνει μια ζωή θα αναρωτιέται και θα τρώγεται μέσα του μήπως έκανε λάθος που διάλεξε αυτόν τον δρόμο. Όμως οι επιλογές είναι επιλογές και δεν αλλάζουν, οπότε μάλλον κι εγώ κι εσείς θα πρέπει να συμφιλιωθούμε μαζί τους. Ωστόσο πάντα αυτό το αν θα μας κυνηγάει και θα μας ενοχλεί.

    Εγώ σαν Μαρία, δεν ξέρω στα αλήθεια αν θα αλλάξω ποτέ αν θα καταφέρω να απαλλαγώ από τις ανασφάλειες μου αν θα αγαπηθώ πραγματικά ή αν θα αγαπήσω. Θα σας ευχηθώ ολόψυχα να μπορέσετε να το κάνετε πριν από εμένα, να αφεθείτε , να μιλήσετε, να κάνετε το πρώτο βήμα και να σας βγει σε καλό. Ίσως να είναι πολύ πιο εύκολο εν αντιθέσει με αυτό που έχω πλασμένο στο μυαλό μου. Ίσως…

                                                                                                               

                                                                                                                  Σας φιλώ γλυκά.

ΤΑ ΨΕΥΤΙΚΑ ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΤΑ ΜΕΓΑΛΑ.

Αγαπημένοι μου καλησπέρα σας,

    Σήμερα θα ήθελα  να μιλήσουμε για ένα θέμα που λίγο πολύ σας ή καλύτερα μας έχει αγγίξει ανά διαστήματα όλους και που κανείς από εμάς δεν μπόρεσε ποτέ να εξηγήσει. Πόσοι λοιπόν από εσάς αγαπημένοι μου δεν έχετε νιώσει έστω και μία φορά να τσουρουφλίζεστε από έρωτα πιστεύοντας ότι έχετε βρει στο πρόσωπο του συντρόφου σας το ιδανικό ταίρι που πάντα ψάχνατε; Μην προσπαθείτε να κοροϊδέψετε τον εαυτό σας, όλοι μας έχουμε ζήσει κάτι παρόμοιο.

    

    Ωστόσο, αναλογιστείτε, πόσες φορές αυτό το ατέρμονο πάθος σας έχει βγει σε καλό και πόσες φορές ο έρωτας στον οποίο είχατε ποντάρει σβήνει άδοξα κι εσείς μένετε μόνοι με τις σκέψεις σας να αναρωτιέστε τι κάνατε λάθος και αυτή την φορά. Η σωστή απάντηση αγαπημένοι μου στην παραπάνω απορία σας, είναι ότι δεν φταίτε εσείς για την στενάχωρη εξέλιξη των γεγονότων, ή για να είμαι απόλυτα ειλικρινής δεν φταίτε μόνο εσείς. Και μάλλον αυτό είναι το νόημα της ύπαρξης των ανθρωπίνων σχέσεων, κάποια στιγμή να φτάνουν σε κορεσμό.

   

    Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα λοιπόν, που πολλές φορές απορούμε γιατί τολμούν και τα ξεστομίζουν τα στόματα που αγαπήσαμε, καθώς έρχονται λίγο καιρό μετά αυτοί οι ίδιοι να μας τα πάρουν πίσω με τον χειρότερο τρόπο, ίσως τελικά αγαπημένοι μου να μην είναι και τόσο ψεύτικα. Ίσως το ταίρι μας να τα εννοούσε με όλη την δύναμη της ψυχής του την ώρα που τα έλεγε ωστόσο να ξεθώριασαν λίγο καιρό μετά.

   

     Κι ερχόμαστε λοιπόν τώρα στο θέμα μας. Πώς γίνεται να αγαπάς και να ξε-αγαπάς έναν άνθρωπο τόσο εύκολα, τόσο γρήγορα, τόσο αθόρυβα; Η απάντηση αγαπημένοι μου είναι απλή. Είτε δεν τον αγάπησες ποτέ, οπότε και η σχέση σας ήταν μια σχέση εικονική η οποία όπως θα ήταν αναμενόμενο πολύ σύντομα μετατράπηκε σε μια ρουτίνα με αποτέλεσμα να κουράζει και τους δυο σας, είτε υπήρξε αγάπη η οποία όμως δεν ήταν αρκετή για να συντηρήσει την σχέση. Και λέγοντας «δεν ήταν αρκετή» εννοώ ότι ναι μεν αγαπούσατε ο ένας τον άλλον  αληθινά, παρόλα αυτά δεν μπορέσατε ή δεν προσπαθήσατε αρκετά ώστε αυτή η αγάπη να κρατηθεί ενωμένη και να μην χρειάζεται να αγαπιέστε πια χωριστά.

    

    Έτσι λοιπόν αγαπημένοι  μου καταλαβαίνετε ότι δεν είναι δυνατόν ένας άνθρωπος που αγαπάει πραγματικά να ξε-αγαπήσει την επόμενη στιγμή. Υπάρχουν μνήμες, πρόσωπα και γεγονότα τα οποία τον κάνουν, όσο κι αν αγωνίζεται για το αντίθετο, να μην ξεχνάει αυτά που αγαπάει. Γιατί αγάπη είναι πολλά περισσότερα από ένα κοινότυπο «σ’αγαπώ», είναι σκέψεις, όνειρα, στιγμές και πράξεις τα οποία μένουν χαραγμένα στο μυαλό για πολύ καιρό, κι αν κάποτε ξεχαστούν από εκεί, θα υπάρχουν σίγουρα για πάντα χαραγμένα στην καρδιά.  Οπότε μην ανησυχείτε, απλά φροντίστε όταν αγαπάτε, να αγαπάτε ειλικρινά.

                                                                                                               Σας φιλώ γλυκά.