Ένα γράμμα που ποτέ δεν θα διαβάσεις

Μου λείπεις, κάθε μέρα και πιο πολύ. Κι είναι ρε γαμώτο αυτή η απουσία σου που με λιώνει, με τελειώνει. Θα θελα να ήσουν εδώ, να είμαστε μαζί, να μιλάμε, να γελάμε, να πειραζόμαστε να αγαπιόμαστε. Να με έχεις αγκαλιά και να μου ψιθυρίζεις μυστικά να θέλω να μείνω για πάντα εκεί μαζί σου, να το σιχαίνομαι όταν πρέπει να σε αποχωριστώ, να μετράω τις ώρες και τα λεπτά μέχρι να σε ξαναδώ. Να μένω ξύπνια να σε χαζεύω όταν κοιμάσαι, να νιώθω τυχερή που σε έχω, που μ’ αγαπάς, που με νιώθεις. Σε ήθελα απλά μες στην ζωή μου να παίζεις τον καθοριστικό εκείνον ρόλο που μου έλειπε μα εσύ αρνήθηκες. Κι έμεινα μόνη να μετράω κάθε βράδυ τις στιγμές της παραλίγο ευτυχίας, να λησμονώ το κάθε δευτερόλεπτο μαζί σου, να αναρωτιέμαι γιατί, γιατί δεν με αγάπησες όσο εγώ, γιατί δεν τόλμησες, γιατί δεν ρίσκαρες. Και μετά νευριάζω και πεισμώνω και λέω ότι δεν πρέπει να σου περάσει ότι δεν πρέπει να χαλιέμαι άλλο για σένα, ότι μου αξίζει κάτι καλύτερο κι ότι πια έχω την δύναμη να σε ξεπεράσω. Μπαρούφες, γλυκιέ μου. Κάθε βράδυ πρίν κοιμηθώ και κάθε πρωί όταν ξυπνάω είσαι η μόνιμη σκέψη που βασανίζει το μυαλό μου. Τα όσα πέρασα μαζί σου με τυραννούν , οι αναμνήσεις μας με τρελαίνουν. Και βουλιάζω και αρχίζω να σε σκέφτομαι και με τρελαίνει η ιδέα ότι δεν σε έχω. Ότι παρά τα όσα έκανα για σένα υπήρχαν άλλα πράγματα πολύ σημαντικότερα. Όμως η ευθύνη γλυκιέ μου δεν βαραίνει μόνο εσένα κι αυτό είναι αλήθεια. Φέρω κι εγώ μεγάλο μερίδιο αφού στα αλήθεια δεν σε διεκδίκησα ποτέ. Υποτάχθηκα στα θέλω και τα πρέπει σου και δεν σου ξεκαθάρισα ούτε μια φορά ότι για μένα η σχέση μας από κάποιο σημείο και μετά ήταν μονόδρομος και δεν υπήρχε γυρισμός. Φταίω κι εγώ αγαπημένε μου που φοβούμενη ότι θα σε χάσω προσποιήθηκα ότι ήμουν ευχαριστημένη με ό,τι εσύ επεδίωκες για την σχέση μας κι αργότερα συμβιβάστηκα με την σταδιακή αποχώρησή σου από αυτήν. Δεν σεβάστηκες ποτέ σου ούτε εμένα ούτε τα αισθήματά μου κι αυτό το ξέρουμε κι οι δυο. Κι αν πάντοτε μπορούσες να κρυφτείς πίσω από την δικαιολογία ότι είμαστε φίλοι, τώρα θα ξέρεις ότι απευθύνομαι σε σένα και ότι πια δεν με νοιάζει τίποτα αφού το μόνο που με ένοιαζε έχει φύγει από καιρό. Ίσως και να τα παραλέω, ίσως απλά συνεπαρμένη από τον πόθο μου για σένα να μην είδα ποτέ τα πράγματα ξεκάθαρα, να μην είδα ότι εσύ δεν με θέλησες ποτέ σου, να παρέβλεψα τα δικά σου θέλω και να τα εξίσωσα με τα δικά μου. Όμως αγάπη μου δεν κάνουν έτσι οι φίλοι. Δεν ταλαιπωρούν τους φίλους τους που τόσο αγαπούν χωρίς λόγο και αιτία, χωρίς να νιώθουν κι αυτοί τα αντίστοιχα, χωρίς να καίγονται απ’ την ίδια φλόγα. Ξέρεις ή μάλλον ήξερες πως θα είμαι για πάντα εδώ και το εκμεταλλεύτηκες, αυτό θα στο χρεώνω για πάντα. Σε κάθε νέο μου ξεκίνημα, όταν ακόμη ήταν νωρίς, ήσουν εκεί ματάκια μου για να το αποτρέψεις, ήσουν εκεί και θέλοντας ή μη με έκανες να αναθεωρώ τις ήδη παρμένες αποφάσεις μου. Δεν λέω ότι δεν έφταιξα, λέω πως φταίξαμε κι οι δυο όμως τα σπασμένα τα πληρώνω μόνη μου μέσα σε μια ψευδαίσθηση που εσύ μου δημιούργησες, αρνούμενη να τα αφήσω όλα πίσω. Πες το καπρίτσιο πες το αδιήρητη ανάγκη μου λείπεις, σε θέλω, σε χρειάζομαι και σε αγαπάω. Βαρύ κι ασήκωτο το βάρος της λέξης αγαπώ μα εσύ καρδιά μου το πιπίλαγες σαν καραμέλα. Είχα καιρό, ίσως και χρόνια να νιώσω τόσο όμορφα με κάποιον όμως στα αλήθεια μου έχουν λείψει οι ιστορίες με happy end. Μην μου ζητάς να σε ξεχάσω, ξέρεις ότι είναι αδύνατο, παρόλα αυτά θα προσπαθήσω να συνεχίσω να σ’ αγαπάω αθόρυβα από την γωνίτσα μου, να σε φωνάζω στα κρυφά «έρωτά μου». Εξακολουθώ να σκέφτομαι μόνο τις καλές μας στιγμές, μου λείπεις εσύ όπως σε γνώρισα κι όχι όπως εξελίχθηκες στην πορεία και μου λείπεις πολύ. Το ξέρεις και το ξέρω ότι η σχέση μας με σημάδεψε είχα να σου δώσω τόσα αλλά τα απέρριψες. Για μένα μπόρεσες να γίνεις ο ένας και μοναδικός μα εγώ δεν τα κατάφερα να γίνω η μοναδική σου. Ωστόσο, η ματαιοδοξία μου αγάπη μου και η όση αξιοπρέπεια μου έχει απομείνει με κάνει να περιμένω σαν τρελή εκείνη την ημέρα που θα γυρίσεις με την ουρά στα σκέλια να ζητήσεις πίσω όλα όσα σου προσέφερα χωρίς να ζητήσω τίποτα σε αντάλλαγμα κι εσύ τα απέρριψες. Και τότε θα θελα στα αλήθεια να βρω την δύναμη να σου πω, χωρίς ίχνος μεταμέλειας ή οποιασδήποτε ελεημοσύνης «Λυπάμαι μανάρι μου, άργησες!».